-Kanithi Krishna Chaitanya

రోజులు వాటంతట అవే గడిచిపోతున్నాయి., ఎలాగోలాగ...,
కానీ, రాత్రులే., నను ఒంటరిని చేసి చంపుతున్నాయి....

గాయాలు ఎన్నటికైనా మానిపోతాయి...,
కానీ., గుర్తులు అలాగే మిగిలిపోతాయి....

విలాసవంతమైన నా పడక మీద...,
విశ్రమించడానికి నేను చేస్తున్నా విశ్వప్రయత్నాలు....
కానీ ఆలోచనలకు విరామం ఇవ్వలేకున్నా....
ఆ అలోచనల భారాన్ని మోయలేకున్నా...

నా గతం నా కళ్ళ ముందు మెదులుతోంది...,
అగ్ని కీలగా మారి నన్ను నిలువునా దహించివేస్తోంది....

కానరాని చీకట్లలో నా జీవితంలోని చీకటి స్ఫుటంగా కనిపిస్తోంది....
నాకు ఆ చీకటితో గొంతు కలపాలని ఉంది.,
ఈ నిశితో కసి తీరా మాట్లాడాలని ఉంది...,

ఎందుకంటే నా జీవితంలో ఇక మిగిలింది అదేగా మరి...

-Kanithi Krishna Chaitanya